MIJN
BESTE

IDEE

Idee van Anita Kiers
Zorggroep Noordwest-Veluwe
Een bed is een bed en blijft een bed!
Tussen de middag hadden we het over een typisch geval van zorgbureaucratie die je de moed in de schoenen doet zakken: een oudere heeft een prachtig op maat aangepast bed en een dito rolstoel; zó nieuw dat de olie nog in de schroeven zit en dat de glans van het nikkel je verblindt. Nu moet ze verhuizen naar een woonzorglocatie, maar haar (peperdure) aangepaste bed en rolstoel mogen niet mee. Die zijn namelijk gefinancierd vanuit de WMO en moeten ingeleverd worden. Om met een beetje pech vervolgens ergens in een donker magazijn te verstoffen en nooit meer gebruikt te worden. In de woonzorglocatie waarvoor zij een indicatie heeft kan zij nog niet terecht: eerst moet er een nieuwe rolstoel voor haar op maat gemaakt worden en ook een bed. Uit een ander geldpotje. Snap jij het nog? Hiervan raakt iedereen gefrustreerd: de cliënt, diens overbelaste mantelzorger, de klantbemiddelaar van de zorginstelling, de ergotherapeut en de zorgmedewerkers die de vrouw het liefst vandaag nog een warm welkom gunnen omdat zij daar zo hard aan toe is. En de mensen die opdraaien voor deze verspilling van geld en professionele inzet (ergotherapeut, instrumentmaker, medewerker WMO en zorgverzekering), kortom jij en ik en iedereen, begrijpen er al helemaal niets van. Gaan we zo om met geld in de zorg? Een bed is toch een bed? En een op maat gemaakte rolstoel toch een op maat gemaakte rolstoel? Weg met die onbegrijpelijke schotten, verschillende geldpotten en bureaucratie! Wat zouden we dan veel geld en energie overhouden om het leven van kwetsbare ouderen mooier te maken en dus ook ons werk!